Dış ülkelerde gördüklerim ve öğrendiklerim sonrasında kendine şu soruları soruyorum:

1. Toplum sağlığı açısından ülkemizde görme engellilik ve bunun toplumda yaratacağı ekonomik ve psikososyal sonuçlar yeterince bilinmekte midir?

   Cevabım hayırdır. Bu konunun çözümü için gerek üniversitelerin toplum sağlığı kürsülerine, gerek sosyal bilimcilere ve medyaya çok önemli görevler düşmektedir. Gelişmiş Avrupa Ülkeleri'nde ve A.B.D'de bu sorun çözülmüştür.

2. Görmenin sağlığı ile ilgili meslek grupları ve sağlık programlarında bu konuya yeterli derecede ağırlık verilmekte midir?

   Gerek ülkemizde gerek gelişmiş ülkelerde bu sorunun cevabı hayırdır. Görme re/-habilitasyonu gerek göz hekimliği gerek hemşirelik gibi konu ile direkt ilgili sağlık kurumlarınca yeterli şekilde öğretilmemekte, konunun önemi gözardı edilmektedir.

3. Ülkemizdeki görme engelli çocuklarımıza yeterli şekilde ulaşabiliyor muyuz?

   Cevabım hayırdır. Dünya Sağlık Teşkilatı, ülkemizdeki görme engellilik oranını %0,4 olarak vermektedir. Son nüfus sayımı sonrasında 15 yaş altındaki nüfusun genel nüfus oranı %30 olarak verilmiştir. Bu hesapla 65.000.000'un 19.500.000'i 15 yaşın altındadır ve 78.000 çocuk görme engellidir. Ülkemizdeki görme engelliler okuluna devam eden çocuk sayısı 10.000 civarındadır. Bu durumda binlerce görme engelli çocuğumuz temel hakkı olan eğitimden yararlanamamaktadır. Gelişmiş ülkelerde bu sorun Milli Eğitim ve Sağlık Bakanlıkları'nın koordineli çalışması ile çözülmüştür ve her görme engelli çocuk kayıt altına alınmıştır.

Ülkemizde görme engelliler ve re/-habilitasyonları konusunda atacak çok adım vardır. Burada görev Eğitim ve Sağlık Bakanlıkları'na, Sivil Toplum Örgütleri'ne, Sosyal Bilimcilere ve onların sesi olacak medyaya düşmektedir. Kanımca bu konuda atılacak her adımın mükafatı sosyal, özgüvenli, bağımsız görme engelli bireyler olacaktır.